16

Των μετά τά φυσικά Α, 2

έχοι γέρας», άνδρα δ’ ούκ άξιον μή ού ζητειν τήν καθ’ αύτόν
έπιστήμην.
εί δή λέγουσί τι ot ποιηταί καί πέφυκε φθονεΐν
983a tô θειον, έπί τούτου συμβήναι μάλιστα είκός καί δυστυχείς
είναι πάντας τούς περιττούς, ά λλ’ ουτε το θειον φθονερο-ν ένδέχεται είναι, άλλά κατά τήν παροιμίαν πολλά ψεύδονται
άοιδοί, οϋτε τής τοιαύτης άλλην χρή νομίζειν τιμιω5 τέραν.
ή γάρ θειοτάτη καί τιμιωτάτη' τοιαύτη δέ διχώς
άν εϊη μόνη’ ήν τε γάρ μάλιστ’ Sv ό θεός εχοι, θεία τών
έπιστημών έστί, κάν εϊ τις τών θείων εϊη. μόνη δ’ αΰτη τού­
των άμφοτέρων τετύχηκεν' ο τε γάρ θεός δοκεΐ τών αίτιων
πάσιν είναι καί άρχή τις, καί τήν τοιαύτην ή μόνος ή μά10 λιστ’ δν Μχοι ό θεός. άναγκαιότεραι μέν οδν πδσαι ταύτης,
άμείνων δ’ ούδεμία. — δει μέντοι πως καταστήναι τήν κτήσιν
αύτής είς τούναντίον ήμΐν τών έξ άρχής ζητήσεων, άρχονται
μέν γάρ, ώσπερ εϊπομεν, άπό του θαυμάζειν πάντες εί οίΐτως

es indigno de un varón no buscar12 la ciencia a él proporcio­
nada. Por consiguiente, si tuviera algún sentido lo que dicen los
983a poetas, y la divinidad fuese por naturaleza envidiosa, aquí parece

12
E stas palabras han sido interpretadas a veces con poca exactitud.
Tricot: «et qu’il ne convient pas que l’homme ne se borne pas à rechercher
la science qui est à sa mesure»; Warrington: «and man should only seek
knowledge proporportionate to his limitations», dan al pasaje carácter
negativo, como si se tratase de una especie de prohibición, según la cual
el hombre debe limitarse a buscar una ciencia a su medida, no debe buscar
un conocimiento que no esté proporcionado a sus limitaciones. Gohlke
lleva al extremo el matiz prohibitivo: «ein Mensch sich nicht herausnehmen
dürfe, die Weisheit an sich auch nur zu suchen», el hombre no debe per­
mitirse siguiera buscar la Sabiduría en sí. Hay que tener en cuenta que
Ar. sólo toma de Simónides las palabras «θεός ôv μόνος τοΒτ’ Μχοι γέρας»
(Fragm. 3 Hiller, cit. también por Platón, Protágoras 341e, 354 c), y que,
según advierte Ross, I, 123, el verso de Simónides continúa: άνδρα δ’ ούκ
Εστι μή ού κακόν εμ μ ενα ι. Sobre este final modela Ar. sus propias
palabras, que, en cuanto al sentido, se apartan totalmente de las" de
Simónides y expresan un pensamiento de signo positivo. La construcción
ούκ άξιον μή ού ζητεΐν puede compararse, ρ. ej., con Jen., Anáb. 2, 3, 11:
ώστε πάσιν αισχύνην είν α ι μή ού σπούδαζε ιν . En la trad, de Moerbeke
puede estar viciado el texto por caída de non antes de quaerere, pues