El amor personal en Carlos Cardona.pdf

Vista previa de texto
56
CAPÍTULO I
pero aquello que tiene el ser [el ente] es existente en acto. Por consiguiente,
lo que llamo ser es la actualidad de todo acto y por ello es la perfección de
toda perfección. Ni tampoco se debe pensar que, a lo que llamo ser, se le
pueda añadir algo formal, que lo determine, como el acto a la potencia: este
ser del que hablamos, es distinto —según la esencia— de aquello que se le
añade para determinarlo. Pero nada se puede añadir al ser que le sea
extraño, porque nada le es extraño excepto el no-ser, que no puede ser ni
forma ni materia”.
“Por tanto, el ser no está determinado por algo, como la potencia lo está
por el acto, sino más bien como el acto por la potencia. Efectivamente, en la
definición de las formas se pone la materia propia en el lugar de las
diferencias, como cuando decimos que el alma es el acto de un cuerpo físico
orgánico. Y del mismo modo, este ser se distingue de otro ser, en cuanto es
de tal o cual naturaleza. Por esto dice Dionisio que aunque los vivientes son
más nobles que los existentes, el ser es más noble que el vivir: porque los
vivientes no sólo tienen la vida, sino que con la vida tienen también el
ser”40.
40
TOMÁS DE AQUINO, De Potentia, 7, 2, ad 9. El texto original es el siguiente: “Ad
nonum dicendum, quod hoc quod dico esse est inter omnia perfectissimum:
quod ex hoc patet quia actus est semper perfectior potentia. Quaelibet autem
forma signata non intelligitur in actu nisi per hoc quod esse ponitur. Nam
humanitas vel igneitas potest considerari ut in potentia materiae existens, vel ut
in virtute agentis, aut etiam ut in intellectu: sed hoc quod habet esse, efficitur
actu existens. Unde patet quod hoc quod dico esse est actualitas omnium
actuum, et propter hoc est perfectio omnium perfectionum. Nec intelligendum
est, quod ei quod dico esse, aliquid addatur quod sit eo formalius, ipsum
determinans, sicut actus potentiam: esse enim quod huiusmodi est, est aliud
secundum essentiam ab eo cui additur determinandum. Nihil autem potest
addi ad esse quod sit extraneum ab ipso, cum ab eo nihil sit extraneum nisi
non-ens, quod non potest esse nec forma nec materia”.
“Unde non sic determinatur esse per aliud sicut potentia per actum, sed magis
sicut actus per potentiam. Nam et in definitione formarum ponuntur propriae
materiae loco differentiae, sicut cum dicitur quod anima est actus corporis
physici organici. Et per hunc modum, hoc esse ab illo esse distinguitur, in
