8

Τών μετά τά φυσικά A, 1

5 δ ι’ εθος), ώς ού κατά τό πρακτικούς είναι σοφωτέρους δντας
άλλά κατά τό λόγον Μχειν αύτούς καί τάς αίτίας γνωρίζειν.
δλως τε σημειον του είδότος καί μή είδότος τό δύνασθαι διδάσκειν έστίν, καί διά τούτο τήν τέχνην τής έμπειρίας ήγούμεθα
μάλλον έπιστήμην είναι’ δύνανται γάρ, οί δέ ού δύνανται διδά10 σκειν. ^τι δέ τών αισθήσεων ούδεμίαν ήγούμεθα είναι σοφίαν’
καίτοι κυριώταταί γ ’ είσίν αΰται τών καθ’ £καστα γνώσεις’ ά λλ’
ού λέγουσι τό διά τί περί ούδενός, οΐον διά τί θερμόν τό πυρ,
άλλά μόνον δτι θερμόν.
τό μέν οδν πρώτον είκός τόν
όποιανουν εύρόντα τέχνην παρά τάς κοινάς αισθήσεις θαυ15 μάζεσθαι ύπό τών άνθρώπων μή μόνον διά τό χρήσιμον
εΤναί τι τών εύρεθέντων ά λλ’ ώς σοφόν καί διαφέροντα τών
άλλων’ πλειόνων δ’ εύρισκομένων τεχνών καί τών μέν
πρός τάναγκαΐα τών δέ πρός διαγωγήν ούσών, άεί σοφωτέ­
ρους τούς τοιούτους έκείνων ύπολαμβάνεσθαι διά τό μή πρός
20 ΧΡήσιν είναι τάς έπιστήμας αύτών.
δθεν ήδη πάντων τών
τοιούτων κατεσκευασμένων αί μή πρός ήδονήν μηδέ πρός
τάναγκαΐα τών επιστημών εύρέθησαν, καί πρώτον έν τούτοις
τοΐς τόποις ου πρώτον έσχόλασαν’ διό περί Αίγυπτον αί μαθη­
ματικοί πρώτον τέχναι συνέστησαν, έκεΐ γάρ άφείθη σχο25 λάζειν τό τών ιερέων ’έθνος, εΐρηται μέν ουν έν τοΐς ήθικοΐς

5 por costumbre. Así, pues, no consideramos a los jefes de obras
más sabios por su habilidad práctica, sino por su dominio de la
teoría y su conocimiento de las causas. En definitiva, lo que
distingue al sabio del ignorante es el poder enseñar, y por esto
consideramos que el arte es más ciencia que la experiencia, pues
aquéllos5 pueden y éstos6 no pueden enseñar.
10
Además, de las sensaciones, no consideramos que ninguna
sea sabiduría, aunque éstas son las cogniciones más autorizadas
de los objetos singulares; pero no dicen el porqué de nada;
por ejemplo, por qué es caliente el fuego, sino tan sólo que es
caliente.
5 Los que poseen el arte.
6 Los simples expertos.